Nico B
www.hobomaasafvaart.be
|
gepost door: Nico B op 28/01/05 18:50 |
|
 |
Zo’n vijf jaar geleden volgde ik voor de derde keer een kanocursus op de Salza in Oostenrijk. Ik was ermee begonnen omdat mijn wederhelft het leuk vond en ik wilde het ook wel eens proberen. Gaandeweg ben ik het ook steeds leuker gaan vinden. Alleen ben ik nog steeds erg onder indruk van de kracht van het water. Zo ook deze bewuste dag. We stapten in bij de camping. Je kon kiezen om boven aan in te stappen zodat je na wat keerwaters ‘de wals’ moest overwinnen. Maar voor sommigen was die ervaring de dag ervoor toch wel erg heftig.
In de mij toegewezen Eskimo Diabolo (voor de kenners het oude type) stapte ik boven in en dobberde ik van keerwater naar keerwater. Ik haalde er zes van de acht! De wals leverde gelukkig ook geen problemen op aangezien ik er volgas overheen schoot. Maar het keerwater er direct na aan de rechterzijde haalde ik ook. Ik wist het; dit zou een super dag worden.
Het traject van die dag liep van Wildalpen, langs Fachwerk tot iets voorbij de monding van de Lassing. In totaal bijna 8 km van klasse II en III. Met John, Niels en Jasper als begeleiders kregen we instructie over keerwatervaren, peddelslagen et cetera. De gevorderden hielden zich bezig met zaken als surfen, ondersnijden en iets bizars wat later cartwheelen en loopen bleek te zijn. Maar de beginners, zoals ik, hadden onze handen vol aan het overeind blijven.
Aangezien het ’s nachts had geregend was het peil hoger en de stroomsnelheid hoger. Dus moesten we de hoek van keerwaters aanvaren aanpassen. Een aantal zwempartijen later hadden de meesten van ons ook wel in de gaten. Ook ik kon toen nog niet eskimoteren.
Er is in dit traject een stuk waarbij de hoofdstroom tegen de wand omhoog spoelt. Het was grappig om te proberen op dit kussen te blijven liggen. Helaas was me dat niet gegeven. Toen ik na de derde keer weer ondersteboven hing heb ik met voorgenomen om te leren eskimoteren. Ik had de pech dat mijn reflexen sterk werden afgeremd door medicijnen. Daardoor voelde ik vaak pas dat ik om ging als ik al volledig onder water lag. Gelukkig is door ervaring hier verandering ingekomen en ga ik niet meer zo vaak om als vroeger.
Ook mooi was het stuk waar na een zeer brede wals een groot keerwater met een hele duidelijke keerlijn was. Met de Diabolo geleerd hier achterste voren heen en weer te traverseren. Erg goede oefening voor je balans en heupen.
Daar waar de Lassing in de Salza stroomt is een mooie picknickplaats. Hier hielden we dan ook even pauze om de laatste attractie van die dag aan te kunnen. Vlak voor de uitstapplaats ligt, wat Zwalker-gangers kennen als, de S-bocht. Dit was een complex stukje waarbij je met verkennen en instructie jezelf een beeld moest vormen hoe te varen. De instructeurs gingen op strategische plekken liggen. Met ruime tussenpozen (en een bonzende hartslag) voer je recht op de eerste steen af echter met de punt naar rechtsgedraaid zodat je bij John in het keerwater kon komen te liggen. Je kon ook doorvaren tussen twee immense keien door. Hier lagen de beide andere instructeurs voor de broodnodige aanwijzingen of om te vissen. Gelukkig ging het goed en had ik zelfs twee keerwaters te pakken!
Doodmoe maar voldaan zeulden we de boten naar boven. En gezien het aantal sterke verhalen had iedereen het erg leuk gevonden.
Net zo belangrijk als het varen zelf is de after-kano. In Wildalpen bij Frau Grabner kun je hier erg goed voor terecht. De kaart is simpel maar goed, wijndrinkers hebben een probleem, bierdrinkers hebben geluk. En als nagerecht is de Kaiserschmarrn van harte aan te bevelen. Maar met dan wel met ijs.
|
|
| Kanoritus; je zult er maar last van hebben! |
|
