gepost door: Rocky op 21/09/04 17:54
Ok, hier is ie dan.
Vergeef me als er af en toe een fotootje niet helemaal goed op zijn plek staat, heb een en ander van onze clubsite gekopierd zonder al te veel aan te passen.
Veel kijk en leesplezier 8)
Oostenrijk-[d]Slovenie[/d]-Oostenrijk tour 2004
Dag luitjes, voor het eerst sinds lange tijd is hier weer eens een tripreport van Rocky.
Zoals gebruikelijk werd er weer lekker gevaren tijdens de zomervakantie.
De zomerse peddelactiviteiten worden niet echt door de wildwater commissie gepland maar door de mensen die vaarplannen hebben. Meestal vind er tijdens de drukbezochte voorjaarsweek het een en ander aan overleg plaats met als resultaat dat we de afgelopen twee jaar met een leuke groep de Rio Noquera Palaresa in Spanje gepeddeld hebben.
Deze voorjaarsweek was het overleg er echter bij in geschoten en daardoor bleek pas vrij laat dat er dit jaar maar vier zomerpeddelaars waren. Erik en Marian gingen een Europagaai cursus op de Soca doen en Paul ging met de camper op stap en zou graag ergens een paar daagjes met zijn allen proberen te peddelen.
Erik en Marian waren zo vriendelijk om een stoeltje in de auto aan mij beschikbaar te stellen zodat ik ook mee naar de Soca zou kunnen.
Omdat een cursus eigenlijk buiten mijn budget viel ben ik toen nog ff snel gaan rondbellen met andere peddel-kennissen en het bleek dat Nigel ook nog wel een weekje naar de Soca wilde gaan. Om een reeds veel te lang uitgesponnen verhaal minder lang te houden; Ik besloot met Nigel mee te rijden zodat ik geen cursus hoefde te doen en we met zijn tweetjes gemakkelijker bij andere peddelaars kunnen aansluiten.
Nigel en ik hadden met Erik en Marian afgesproken vrijdag samen op de Salza in Oostenrijk te peddelen. Een leuke, niet al te moeilijke rivier in een geweldige omgeving die een ideale opwarmer is voor de Soca.
Donderdagochtend tegen elf uur was ik in Koln om Nigel op te pikken, deze bleek nog een uurtje werk te hebben dus ben ik maar even in zijn enorme verzameling kajakliteratuur gedoken. Het is me echter niet gelukt om alle exemplaren uit 10 jaar!!! KANU magazine er door te jagen…
Uiteindelijk waren we om twee uur pas onderweg dus we zouden pas rond middernacht aankomen bij de Salza. Tot overmaat van ramp begon het vlak na vertrek stevig te regenen wat het rijden een stuk langzamer en inspannender maakte. Tel daar nog twee files bij op en het mag eigenlijk wel een wonder genoemd worden dat we toch nog voor twaalven op de camping in Wildalpen aankwamen.
Het allermooiste was nog dat het in Oostenrijk VEEL beter weer was dan tijdens de lange tocht door Duitsland; het was droog en zelfs lekker warm op de camping.
Het was zelfs zo lekker dat ik die nacht in mijn (speciaal voor deze vakantie aangeschafte) hangmat ben gaan slapen. Om s‘ ochtends rond 0600h gewekt te worden door een lekkere regenbui…
Dus de hangmat maar snel losgemaakt en toen nog maar een tijdje op de achterbank van mijn bus gaan liggen.
Vrijdag lekker langzaamaan met ontbijten en s’middags met zijn vieren vanaf de samenvloeiing met de Lassing bij Fachwerk tot achter de kloof gepeddeld.
Buiten het mooie weer en de fantastische omgeving was het hoogtepunt van de dag toch wel Nigel zijn geweldige uitstapactie aan een strandje…. PLONS
’s Avonds zijn we gezellig met zijn vieren gaan eten in het dorp en daarna was het alweer snel bedtijd.
image not available
image not available
Op zaterdagochtend reden Erik en Marian verder naar de Soca maar eerst hebben we nog mijn busje naar Fachwerk gebracht zodat Nigel en ik daar later op de dag vanaf de camping naar toe konden peddelen. Nadat Erik en Marian waren vertrokken hebben we nog een wandeling gemaakt langs de Hinterwildapenbach waar Roy twee jaar geleden zijn hachelijke stuw-avontuur had beleefd.
Na die wandeling zijn we vrij snel gaan varen zodat we nog tijd zouden hebben om ’s middags inkopen te doen voor de rest van het weekend. Vlak onder de camping heb je meteen een hele leuke surfgolf van bijna tien meter breed, je kunt er echter alleen van bovenaf in. Deze hebben we beide eventjes weten te surfen dus de stemming zat er meteen in.
Een metertje of honderd verder, bij de andere camping, zit de fameuze “Campingplatzwelle” die bij deze waterstand echter meer weg had van een wals dan een golf. Nigel had de eer om als eerste van het verval naar beneden te schieten, van een afstandje kon ik mooi zien hoe hij achterover geloopt werd en de eerste eskimorol van de dag mocht maken.
En toen was het natuurlijk mijn beurt, het idee was de afval iets verder naar links te nemen om zo niet door het diepste deel van de wals te gaan. En ik zat inderdaad verder naar links als Nigel maar om nou te zeggen dat er daar zomaar doorheen te peddelen was…
Ook mijn bootje sloeg bijna achterover maar door snel op te kanten en meteen een stevige slag te maken wist ik de controle te houden.
Vervolgens zijn we lekker op ons gemak de Salza afgedobberd, hier en daar een keerwaterje varend of een klein golfje surfend, “seriously easy going” zoals ze in Jamaica zouden zeggen.
Helaas waren er door de lagere waterstand minder leuke surfgolven als tijdens de voorjaarsweek 2002. Ook het mooie kussen tegen de rotswand, wat velen zich nog zullen kunnen herinneren van die vakantie, was nu een stuk minder spectaculair. Je kon er wel mooi aan twee kanten vanaf varen maar de echt verticale moves waren deze keer niet mogelijk. Je bleef nu op ongeveer 45 graden tegen de rotswand plakken omdat hij onderwater vrij ver uitstak.
Terwijl we daar aan het spelen waren werden we nog door twee groepen peddelaars ingehaald die schijnbaar oogkleppen ophadden; zo’n ideale speel en oefenplek laat je toch niet zomaar links* liggen? (*ook al lag ie aan de rechterkant…).
Een stukje verder was er nog een vrij leuke stroomversnelling en daar was een van de groepen dan toch ook traverseer oefeningen aan het doen met de beginners. Enkele anderen waagden zich ook aan loop-pogingen en toen konden Nigel en ik natuurlijk niet achterblijven.
Bij het uitstappunt aangekomen bleek de bus er gelukkig ook nog steeds te staan en het omkleden zijn we eerst maar even gaan winkelen. Daarna de spullen te drogen gehangen op de camping en toen maar weer de bus gekropen om in het dorp een bakkie koffie met gebak te nuttigen.
Met onze hernieuwde energie zijn we nog naar de Wasserlochklamm geweest; een smalle kloof waardoor zich het water uit een hooggelegen ondergrondse bron naar beneden stort. De kloof is in de smalste stukken voorzien van smalle houten trappen en looppaden zodat je helemaal tot aan de bron kunt klauteren.
image not available image not available
En weet je wie we onderweg ook nog tegenkwamen?
Fievel!
image not available
Na deze uitputtende wandeling waren we wel weer toe aan een lekkere warme maaltijd en zijn we weer naar hetzelfde gezellige restaurant gegaan als vrijdagavond.
Zondag stond weer in het teken van reizen; in het spoor van Erik en Marian zouden we ook naar de Soca gaan. Na een lekker ontbijtje wist Nigel zelfs nog een bakje koffie te scoren bij de buren en toen waren we er weer helemaal klaar voor. En zoals het de echte reisdagen betaamd begon het natuurlijk vlak voor vertrek weer te regenen.
Na urenlang door (af en toe STROMENDE) regen gereden te hebben naderden we de Sloveense grens en het begon zowaar weer op te klaren. Toen we eenmaal langs een leuke rivier omhoog reden naar de Passo de Predil hadden we dan ook weer stralend weer.
Wisten wij veel dat de koudste douche nog moest komen…
Grensovergang Italie-Slovenie; controle, iedereen moet stoppen en identificatiebewijs laten zien. Blijkt toch dat die grapjas van een Nigel zijn paspoort niet bij heeft! Zat bij de reisdocumenten van zijn vrouw die zelf ook een weekje op vakantie was met de kinderen.
Na een minuutje of tien lieten de Italianen ons dan toch door; ze namen “voor deze ene keer” genoegen met Nigels rijbewijs.
Wij vrolijk verder tot we 30 meter verder door de Sloveense grenspost moesten. Daar werden we er natuurlijk uitgepikt voor een controle omdat ze al het gedoe bij de Italiaans post gezien hadden. Hmmm, geen paspoort, rijbewijs ook goed? Nope! De Slovenen bleken helaas minder flexibel dan hun Italiaanse collega’s… Nadat ze alle gegevens van Nigel hadden genoteerd moesten we bijna een half uur wachten tot een van de mannen terugkwam met een A4-tje. Eventjes kregen we weer hoop; een soort vrijbrief misschien?
Nee dus, het was een mooie brief waarin stond dat Nigel officieel de toegang tot Slovenië was geweigerd. Hij stond nu ook in de computer geregistreerd en als hij nog eens het land in wil moet hij zijn paspoort komen laten zien en dan wordt de vermelding weer ongedaan gemaakt.
Na nog even een vergeefse subtiele omkooppoging gewaagd te hebben werden we vriendelijk doch dringend verzocht maar weer terug naar Italië te rijden.
En zo geschiedde…
Op de eerste de beste parkeerplaats zijn we meteen even gestopt en (na Nigel eerst mede gedeeld te hebben dat ik hem voor die blunder zou moeten vermoorden) vervolgplannen gaan maken. ’s Avonds de andere grensovergang proberen? Toch maar niet gedaan, stel dat je controle krijgt en dan zien ze in het systeem dat hij officieel geweigerd is; eerder die zelfde dag nota bene. Dit leek ons niet zo verstandig dus zijn we maar richting Lienz gereden, volgens de DKV-bijbel liggen daar een heleboel leuke peddel trajecten vlak bij elkaar.
Avontuurlijk al we waren kozen we een leuke route binnendoor, deze bevatte een pas van niet minder dan 1500m hoogte, de weg omhoog was af en toe maar een fractie breder dan mijn busje. Het ging allemaal niet zo snel maar we hebben wel kunnen genieten van fantastische uitzichten over de vallei en de Rio Bombasa. Gelukkig bleef het weer ook de hele middag meewerken. Na de nodige loslopende koeien ontweken te hebben haalden we uiteindelijk de top (tevens grens Italië / Oostenrijk) en toen konden we aan de lange afdaling beginnen.
We waren nu in de vallei van de Gail en we besloten dar ergens te blijven overnachten. Volgens de DKV is de Gail een heel interessante WW 3-4 rivier en aan de bruine kleur van het water te zien had ie een prima waterstand. We hebben de rivier uiteindelijk op een aantal plekken beneden Kotsach-Mauthen bekeken; het stroomde er snoeihard in een door mensenhanden gebouwde rechte bedding. Volgens het boekje was de rivier onder Kotsach-Mauthen geschikt voor toervaarders en beginnelingen dus het begon er steeds meer op te lijken dat dit geen gewone waterstand was.
Boven Kotsach-Mauthen konden we vanaf de weg niet meer bij de rivier komen, wel konden we hem af en toe ver beneden ons zien kronkelen beneden in het dal. In Birnbaum zijn we uiteindelijk gestopt, dit dorpje zou het in- en uitstap-punt moeten zijn voor twee leuke trajecten op de bovenloop van de rivier. Voor het gemak (en omdat Nigel iets goed te maken had) hebben we een kamer in een hotel / pension genomen. Na het avondeten en een goede pot bier hebben we het niet meer al te laat gemaakt, we waren behoorlijk gaar van het lange sjouwen die dag.
Eerst Wildalpen-Slovenie en toen met een slakkegangetje weer terug Oostenrijk in waar we dan nog heel vaak gestopt zijn om watervalletjes en de Gail te bekijken.
Na een hele goede nachtrust op een lekker dik matras was het wel relaxed om op maandagochtend aan een gedekte tafel aan te kunnen schuiven. Bakje koffie, sinasappelsapje en toast, wat kan een mens zich nog meer wensen? Dat dit alles zich in Slovenië afspeelde misschien ;-)
Nigel is na het ontbijt nog gaan rondbellen om te zien of het mogelijk was zijn paspoort te laten brengen door een koerier maar het werd al vrij snel duidelijk dat dat heel erg duur zou gaan worden.
We zouden dus in Oostenrijk blijven en de volgende plannen werden gesmeed:
Maandag met zijn tweeën het WW 3 stuk van Birnbaum tot Kotsach-Mauthen varen.
Dan zouden we op zoek gaan naar een peddelaar uit de buurt die ons dinsdag over het moeilijkere WW 3-4 traject boven Birnbaum zou kunnen gidsen.
Dinsdagsdag na het varen dan doorrijden naar Lienz om daar drie dagen WW 3 en rodeo te varen op de Isel en de Drau.
Het eerste wat we deden was op zoek gaan naar een peddelaar voor dinsdag; het was al zeer korte termijn planning dus hoe eerder je eraan begint hoe beter. Nigel belde een lokaal raftbedrijf en zo vernamen we dat dit een hele mooie waterstand was voor de trajecten die we wilden peddelen. Ze waren ook zo vriendelijk ons het adres te geven van een kajaker die vroeger bij hun had gewerkt en nu een eigen kayak en canyoning was begonnen.
Wij meteen de bus in en deze Rene gaan opzoeken; hij wilde best een middagje onze gids zijn maar hij kon alleen diezelfde middag.
En zo werd de planning dus binnen een uur alweer overhoop gehaald; maandagmiddag het moeilijke stuk samen met Rene en dan dinsdag met zijn tweetjes de rest.
Rene zou ’s middags naar ons hotel komen en dan zou hij ons ook meteen de weg naar in- en uitstappunt laten zien. Nigel en ik zijn nog even naar de supermarkt gegaan en daarna zijn we het uitstappunt voor dinsdag gaan bekijken. Dat bleek een uitstappunt te zijn dat je niet wilt missen maar daarover later meer. Eerst verder met de belevenissen van maandag.
Zoals afgesproken kwam Rene ons ophalen bij het hotel en al snel was mijn bus gedropt bij het uitstappunt en even stonden we bij het instappunt in Liesing, klaar om te gaan peddelen.
De rivier was al een stuk minder bruin dan op zondag maar stond nog steeds op een abnormaal hoge waterstand voor de tijd van het jaar. Door stevige regenval de afgelopen dagen stond de rivier op “midden-waterstand” terwijl hij normaal gesproken beneden het “lage” niveau zou moeten staan.
Nou, dit was me het riviertje wel; het water ging echt snoeihard en de keerwaters waren ook uitdagingen op zich. Lag je er niet helemaal vooraan in dan kon je meteen op zoek naar een volgende want je dreef gewoon verder. Door de hoge stroomsnelheid moest je ook goed ver vooruit blijven kijken om op tijd walzen te kunnen ontwijken of keerwaters te kunnen halen.
Gelukkig is de Gail bij deze waterstand niet verblokt en hij is ook nog net breed genoeg om boomhindernissen vrij onwaarschijnlijk te maken.
Het was wel een heel erg goede keuze om met Rene mee te varen, hij kende de rivier op zijn duimpje en kon ons zo de goede lijnen laten zien. Dit was zeker geen watertje om met zijn tweeën zomaar te gaan varen. Maar met Rene erbij om ons de weg te wijzen en speelplekken ruim op tijd aan te geven was dit een ideaal traject. Er zaten super ondersnij-plekken in sommige versnellingen, het stromingsverschil was zo groot dat je boot overeind stond voordat je er erg in had.
Nigel had het op een paar momenten toch wel even moeilijk; op enkele nauwe stukken werd de watersnelheid nog eens extra opgevoerd en dat werd een paar keer net iets te veel.
Gelukkig liet zijn rol hem niet in de steek, al wilde de eerste poging meestal niet lukken.
Nadat hij in een versnelling bij zijn tweede poging boven kwam wilde hij eigenlijk even uitblazen maar daar was geen tijd voor…Door het omslaan kon hij het laatste keerwater voor de volgende versnelling niet mee halen en moest hij dus meteen door.
Daar ging hij weer ondersteboven en was het pas de derde eskimoteerpoging raak.
Toen hebben we meteen maar even een rustpauze ingelast want die had hij toen hard nodig.
Maar al met al moet ik zeggen dat Nigel me elke keer weer versteld doet staan; als je hem weer eens vol enthousiasme een grote wals of golf in ziet duiken zou je niet zeggen dat ie al 49 jaar is.
Helaas was het weer op maandag van dien aard dat ik mijn camera niet uit de boot gehaald heb. De hele middag was het grijs en er vielen ook een paar stevige buien dus ik koos ervoor om de camera maar in zijn droge boxje te laten zitten. Ook nog zoiets grappigs; is er eens een keer een spectaculaire aardbeving en dan merk je er niks van omdat je je handen vol hebt aan de rivier. Op de Soca hadden Erik en Marian de aardbeving duidelijk gemerkt, waarschijnlijk door het betere weer en de rustigere rivier.
Ik heb op een bepaald moment wel gerommel gehoord maar ik dacht toen dat het onweer in de verte was en aan de rivier was niks bijzonders te merken, die was al superwild. Nu snap ik dat het aardbeving is geweest, ik herinner me het geluid nog van een aardbeving die ik een jaar of tien geleden eens heb meegemaakt.
Na het peddelen en het omrijden van de busjes hebben we Rene hartelijk bedankt en nog een handvol euro’s toegestopt om zijn vrije middag te dekken.
Aan het uitstappunt lag een mooi veldje dat vroeger een kampeerplaatsje was geweest en we besloten daar ons kamp op te slaan. Achter een verzameling brandhout stond onze tent mooi uit het zicht en er was een oud toiletgebouwtje waarin we droog konden zitten als het weer zou gaan regenen.
Gelukkig was het weer alweer verbeterd toen we van de rivier afkwamen en hebben we zelfs de hele avond buiten in het zonnetje kunnen zitten.
Lekker zakje chips eten en een biertje drinken; een riviergekoelde Palm gaat er altijd in na een intensieve dag op het water. Later op de avond een heerlijk bordje Spaghetti met groene pesto en de mannen hebben weer goed voor zichzelf gezorgd.
Waarom zou je naar een hotel of camping gaan als je gratis en voor niks op een zulke mooie plek kunt kamperen?
image not available image not available image not available image not available
Dinsdagochtend een ontbijtje met vers geplukte wilde aardbeien; onze tenten bleken omsingeld door wilde aardbeienplantjes. Ze halen amper het formaat van een knikker maar ze smaken overheerlijk. Pot koffie, sinaasappelsap, broodjes en chorizo erbij en het ontbijtbuffet van maandagochtend was alweer overtroffen.
Na het ontbijt hebben we de kanospullen uit de bus gegooid en snel de tenten afgebroken en ingepakt. Nigel bleef bij de spullen terwijl ik de bus naar Kotsach-Mauthen ging brengen en zou proberen terug te liften. Dat zag er wel uit als een leuke uitdaging; het uitstappunt lag aan een onverharde weg een kilometer of drie van de hoofdweg, het instappunt gelukkig maar 900 meter… De bus had ik maar halverwege het zandpad geparkeerd, anderhalve kilometer lopen voor het varen en dan weer anderhalve na het varen.
Aan de hoofdweg had ik binnen vijf minuten een lift te pakken, van de burgemeester nog wel.
Tijdens mijn wandeling van de hoofdweg naar het instappunt kwam er zowaar ook weer iemand lang en die bood me spontaan een lift aan, ook wel handig.
Nigel was intussen in het gezelschap van een groep peddelaars uit Duitsland en daar hebben we even mee gebabbeld totdat hun chauffeurs weer terug waren. Ze waren zo vriendelijk om ons voor vertrek op een moeilijke passage te wijzen; onder een betonnen brug had je twee doorgangen waarvan de rechter een dikke wals zou bevatten.
Gewapend met deze kennis staken we van wal; e rivier stroomde hier nog steeds lekker door maar het was allemaal een stuk relaxter dan de dag ervoor. Er zaten echter nog steeds bedrieglijke “lijkt op” keerwaters tussen waarin je dus net NIET stil kon blijven liggen.
Er zaten ook nog een paar leuke versnellinkjes in die door de groep Duitsers steeds uitgebreid gescout werden. Waarschijnlijk als een soort van instructie voor de beginners in de groep want ze waren allemaal goed vanuit de boot (al keerwater varend) in te schatten.
Bij de beruchte brug zijn wij uiteraard ook uitgestapt om te situatie te gaan bekijken, het was inderdaad een wals over de hele breedte waar je niet plotseling mee geconfronteerd wilde worden.
Van de groep uit Duitsland was er dan ook maar een persoon die de rechter doorgang nam en dan ook pas nadat enkele anderen klaar waren gaan staan met de werplijn in de hand.
Hij zat ook in een lange snelle boot, voor de kenners onder ons; een Prijon Invader waarmee hij heel veel snelheid kon maken om er doorheen te varen.
Van onze “groep” was er ook maar een persoon die rechts voer; hint: Nigel ging links
Met een korte diepliggende rodeoboot gaat de “op pure snelheid er gewoon doorheen” techniek niet op dus moest ik een andere aanpak verzinnen. Vanaf de kant had ik gezien dat de wals rechts tegen een rotswand zat en links begon hij eigenlijk net een beetje van de kant vlak na het eilandje waar de pijler op stond. Gewoon langs de linkerkant ging niet door de vorm van de oever; je zou niet snel genoeg naar links kunnen sturen en snelheid maken en dus in het dikke deel van de wals terecht komen.
De tactiek was dus een diagonale lijn varen; beetje rechts van het midden er naar toe dobberen met de neus alvast naar de linkerkant en dan op het juiste moment snelheid maken zodat je vlak achter het eilandje langs door het zwakste deel van de wals kunt schieten.
Zo gezegd; zo gedaan! En maar goed ook want van dichtbij zag die wals er inderdaad vrij gemeen uit.
Het was ook wel goed dat de groep ons voor de wals gewaarschuwd had want op het punt waar je moest kiezen voor de linker of rechter doorgang kon je hem wals nog niet zien en eenmaal in de rechterdoorgang had je ook geen echt keerwater meer…
Een paar kilometer verder naderden we het laatste keerwater. Dat was er echt een die je niet wilde missen want honderd meter verder verdween een deel van het water in een tunnel. De rest denderde over drie stuwen met of een lekkere terugloop of een stevig berg hout eronder.
Niet bepaald iets waar je als kayaker in terecht wilt komen.
image not available image not available
Onder de stuw weer instappen en verder peddelen naar Kotsach-Mauthen is ook niet verstandig want de rivier is gekanaliseerd zodat er bijna geen keerwaters meer zijn. Verder zitten er nog een paar vervaldrempels in die eventueel vaarbaar zouden kunnen zijn en dan het klapstuk in het dorp zelf. Tussen hoge muren liggen twee grote stuwen met een reusachtige terugloop waaruit geen ontsnappen mogelijk is!!!
Na het omkleden zijn we weer gaan touren; naar Lienz deze keer. We hadden al snel een camping gevonden en daar ons kamp opgeslagen. Bij de receptie hadden ze een hele mooie folder met daarin beschrijvingen van een aantal leuke trajecten om te peddelen.
Ook stonden er drie rodeo-plekken op de kaart en die zijn we toen natuurlijk ’s avonds nog even gaan bekijken. De eerste lag vlak bij het Dolomieten stadion in Lienz waar de jeugd volop aan het stunten was op de skate / skeeler baan.
De andere twee liggen in de Isel en zijn sterk afhankelijk van de waterstand; die moet op zijn minst op het “hoogwater” niveau staan om de wereldberoemde Ainet- en Dolomieten- Welle te doen ontstaan.
Woensdag zouden we het traject “raftinstappunt onder Huben tot Ainet” gaan varen, negen kilometer WW 3 met de Ainet-Welle als uitstappunt. Dinsdagavond hadden we gezien dat de waterstand iets onder de hoogwater-waarde zat dus we besloten vrij laat te gaan varen. Later op de dag heb je de hoogste waterstand omdat het smeltwater uit de bergen er geruime tijd over doet om Lienz te bereiken. Er werd dus weer uitgebreid en vooral langzaam ontbeten om de zon volop de tijd te geven om lekker veel sneeuw te laten smelten.
Daarna werd er nog een beetje aan Nigel zijn bootje verbouwd en door Lienz geslenterd. In de La Ola kayakshop werd natuurlijk weer flink wat geld uitgegeven en daarna zijn we in het centrum gaan eten. Brood met tomaat, olijfolie en knoflook en een portie gebakken inktvisringen op tafel en ik waande me bijna bij Casa Pey in Spanje…
Het bedienend personeel kon natuurlijk niet tippen aan onze Spaanse lieveling Nouria ;-)
Rond een uur of drie zijn we dan uiteindelijk toch eens aan peddelen gaan denken. Ik werd met boten en peddelspullen gedropt bij het raftinstappunt en Nigel was aan de beurt om zijn vaardigheden als lifter te beproeven. In tegenstelling tot de Gail ligt de Isel ligt vlak aan de hoofdweg dus het was niet vreemd dat Nigel ook weer vrij snel terug was.
Ik had me in de tussentijd prima vermaakt met het kijken naar een groep rafters die op de kant instructie kregen van de raft-gidsen. Droogpeddelende rafters zien er nog vreemder uit als rafters op het water.
Het traject was weer een toppertje; veel hogere stroomsnelheid dan de Salza maar het was niet zo gortig als op het bovenstuk van de Gail. We werden getrakteerd op een mooie overzichtelijke rivier waar veel grote golfpassages in zaten met hier en daar een leuke wals ertussen. Hoe dichter we bij Ainet kwamen hoe meer de rivier verbouwd was, afwisselend links en rechts lagen er dammetjes die keerwaters, golven en walzen veroorzaakten.
De laatste twee kilometer van het traject zal vol met metersbrede surfgolven, sommige liepen zelfs over de hele breedte van de rivier.
Bij het uitstappunt hebben we natuurlijk geprobeerd de Ainet-Welle te surfen maar het water was net iets te laag om er gewoon van uit het keerwater in te kunnen peddelen.
Toch is het me uiteindelijk twee keer gelukt om in de golf te geraken maar daarvoor moest er zoveel over stenen in het keerwater gekluund worden dat het de moeite niet echt waard was.
image not available image not available
Donderdag stond de Drau op het programma, volgens de folder 5 km WW 3.
Op weg naar het instappunt natuurlijk even gestopt bij de peilschaal, deze bleek 20 cm boven hoogwater t staan dus het zag er weer goed uit voor ons. Vlak na de peilschaal zat een leuke surfgolf over de hele breedte van de rivier. Er zat helaas geen keerwater bij dus we zouden maar een kans krijgen.
Het instappunt was een van de leukste die ik ooit gezien heb; vanaf de 5 -6 meter hoge oever kon je naar benden glijden, je kwam dan vlak na de uitstroomopening van de waterkrachtcentrale in het kanaaltje terecht.
image not available image not available
Dit traject van de Drau lijkt een beetje op een mini uitvoering van de Isel de dag ervoor. De rivier is hier kaarsrecht gemaakt en er zitten maar weinig keerwaters in. De stroomsnelheid was weer typisch Oostenrijks; knallen maar! Na een paar surfjes en ander geklooi hier en daar kwamen we bij de peilschaal en lukte het ook om de bijbehorende golf een tijdje te surfen.
Een paar honderd meter verder kwam het hoogtepunt van deze dag; de rodeogolf.
De golf zag er bij deze waterstand prima uit en de moves van voormalig kayak- rodeo wereld kampioen Ollie Grau waren ook indrukwekkend te noemen.
Ollie was een freestyle cursus aan het geven en dan moet je natuurlijk af en toe even aan de cursisten laten zien hoe het er allemaal uit hoort te zien.
Nigel en ik lieten ons door dit water en rodeo geweld natuurlijk niet afschrikken en hebben zelf ook de nodige, al dan niet geplande, indrukwekkende moves laten zien.
image not available
image not available image not available image not available
Vrijdag werd een herhaling van het traject van woensdag. Door het mooie weer van de laatste dagen was het water een stukje gestegen waardoor het nu veel gemakkelijker was om in de Ainet-Welle te komen. Als je van de golf spoelde moest je wel erg hard peddelen om het keerwater te halen. Lukte dit niet dan hoefde je nog niet uit de boot, je kon de kayaklift gebruiken om terug bij de golf te komen.
image not available
image not available
image not available
image not available
We hebben echter niet te lang gespeeld omdat ik aan het begin van de tocht een blessure aan mijn buikspieren had opgelopen. Daardoor kon ik niet meer hard aan mijn peddel trekken of een stevige steun zetten; twee dingen die je bij het trotseren van zo'n golf nogal eens nodig hebt. Ook begon het opeens stevig te regenen na een paar minuutjes klooien en toen hielden we het dus maar voor gezien.
Deze regen deed ons het ergste vrezen voor de zaterdagochtend; tenten afbreken en alle kampeerspullen inpakken in de regen is namelijk niet echt leuk.
Gelukkig stopte het s' nachts met regenen en werden we wakker op een stralend zonnige dag. Na het ontbijt met de nodige bakjes koffie en broodjes zijn we rond elf uur vertrokken; het weer bleef jammer genoeg een beetje te mooi …
Het was een bloedhete dag en zonder airco was het bijna niet uit te houden in de bus. En 140 kilometer per uur rijden met open raampjes was ook verre van ideaal. Om ons zelf tijdens deze helse rit in leven te houden hebben we liters water en fris moeten drinken. Op het lichamelijke ongemak na verliep de terugreis verder uitstekend en rond negen uur kwamen we aan in Koln.
Nigels vrouw heeft ons toen nog verwend met lekkere rijst met chili con carne en een goede fles wijn. Ook hebben we diezelfde avond nog alle foto's van de vakantie bekeken en tegen twaalven was het dan eindelijk bedtijd. Ik heb zondagochtend eerst nog met de hele familie ontbeten en toen ben ik aan de laatste tocht begonnen; terug naar Bergen op Zoom.
Rocky
|
